Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

«Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστο»



''
To πάθημα πρέπει να σου γίνεται μάθημα στη ζωή
Αν με ρωτήσεις τί είναι αυτό που έμαθες, αυτό που ξέρεις πιο καλά απ' όλα, ένα θα σου πω: «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστο». Αυτό έμαθα! Σ' όλα τ' άλλα μπορεί να είμαι αδαής και άσχετη· αυτό το 'χω βιώσει στο πετσί μου, το ξέρω πολύ καλά.
Το «κάνε το καλό και ρίξ' το στο γιαλό», είναι σε γενικές γραμμές σωστό. Αρκεί εκείνος που θα βοηθήσεις χωρίς ανταλλάγματα,να μη σε γνωρίζει, να μην έχει καμμία δυνατότητα να σε προσεγγίσει, να μην έχεις μαζί του κανενός είδους επαφή και συναλλαγή. Σύμφωνα με μια θεωρία, υπάρχει μια συμπαντική αρμονία-ισορροπία και όταν κάπου κάνεις ένα καλό, το εισπράττεις στη ζωή σου από αλλού. Απ' το Σύμπαν, απ' τον Θεό, ποτέ από εκείνον που βοήθησες....
Συνήθως βοηθάμε άτομα που έχουν ανάγκη ή προσποιούνται πως έχουν ανάγκη. Στην δεύτερη περίπτωσι μικρό το κακό· έπεσες σε απατεώνα -ας πρόσεχες! Θα το λουστείς. Εδώ μιλάμε για κάποιον που είναι στα δύσκολα...Του βρίσκεις δουλειά, του δίνεις χρήματα ''αγύριστα'' (και όχι δανεικά),τον σώζεις , τον βάζεις σπίτι σου, του στέκεσαι συναισθηματικά, τον στηρίζεις ψυχολογικά. Επειδή τον αγαπάς, τον θεωρείς δικό σου άνθρωπο, φίλο σου και «ο φίλος τω φίλω εν κινδύνοις γιγνώσκει»,
όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών. 
Του στάθηκες γιατί είσαι έτσι εσύ...''υπεράνω''...! ελληνιστί large....!
Ε, λοιπόν, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο πως αυτός ο τύπος ο πολλαπλώς ευεργετηθείς,κάποια στιγμή θα γίνει ορκισμένος εχθρός σου.
 Θα θέλει την εξόντωσί σου, τον θάνατό σου. 
Ποιος είναι ο λόγος; Κι αυτό το 'μαθα καλά.
 Συνήθως βοηθάμε ανθρώπους πολύ κατώτερούς μας. 
Όχι οικονομικά και κοινωνικά, αλλά κυρίως πνευματικά, ηθικά και συναισθηματικά.
 Όσο περισσότερα προσφέρεις απ' το περίσσευμα ή 
το
υστέρημά σου
 σε κάποιον που δεν το αξίζει, τόσο του γιγαντώνεις μέσα του το σύμπλεγμα κατωτερότητας και τον θυμώνεις.
Τον βάζεις σ' ένα τρυπάκι να συγκρίνει τον τσακισμένο του εαυτό, τον ερειπωμένο του συναισθηματικό κόσμο,μαζί σου. Αν ήταν εκείνος στη θέσι σου, δεν θα σου 'δινε τίποτα απολύτως. Ούτε ένα ποτήρι νερό να πιεις, γιατί δεν έχει δώσει ποτέ κάτι δικό του σε κάποιον. Πόσο μάλλον να χαρίσει...! 
Δεν είναι το θέμα του το οικονομικό, αλλά το έλλειμμά του το ψυχικό, που τον κάνει συναισθηματικά μισερό και κομπλεξικό.
 Δεν μπορεί να ανεχθεί κάποιον που τον βοηθάει, τον ξελασπώνει, του προσφέρει ανιδιοτελώς. Ούτε να του προσφέρει μια θέσι, μια δουλειά, που δεν του αξίζει.
 Αντί να τον ευγνωμονεί, αρχίζει να τον φθονεί -κι είναι άλλο η ζήλεια κι άλλο ο φθόνος. Αυτός προκαλεί το μίσος... Ο φθόνος είναι ''ελκος ψυχής'',όπως έχει πει κάποιος φιλόσοφος...

ΟΣΑ περισσότερα του δίνεις τόσο πιο πολύ τον ''εξαγριώνεις''. Διότι τον προσβάλλεις! Αυτή είναι η λέξις που ταιριάζει: τον προσβάλλεις. 
Νιώθει «υπό» και δεν πρόκειται να στο συγχωρήσει ποτέ αυτό.
 Εύχεται από μέσα του ν' αρρωστήσεις, να πεθάνεις κάθε φορά που του κάνεις καλό,του δίνεις προαγωγή ή εκατό ευρώ. 
Και αν όλη η λαθραία ζωή του,η κομπλεξαρισμένη, έχει στηριχθεί μόνο σε ό,τι του προσφέρεις εσύ,χωρίς να το αξίζει,ένα είναι βέβαιο: θα σου καρφώσει ένα μαχαίρι στην πλάτη στην πρώτη ευκαιρία που θα βρει.
«Το χέρι που σε ταΐζει ποτέ μην το δαγκώσεις».
Ηξερε πολλά τέτοια κι έλεγε η γιαγιά μου. ...
Με τον ευεργετηθέντα  συμβαίνει πάντα το αντίθετο. 
Μπορεί να τον ταΐζεις δέκα χρόνια και να σου γλείφει μετά το χέρι, όμως κάποια στιγμή θα στο δαγκώσει. Ο υποτακτικός, ο κόλακας, ο αυλικός, ο παραγιός, όποιος επιβιώνει μια ζωή στη δούλεψή σου ή ζει στη σκιά σου, ποτέ δεν θα σου είναι αληθινά ευγνώμων. Να ξέρεις πως μέσα του βράζει και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να σ' εκδικηθεί,για αυτή την μειονεξία που νοιώθει.
Τους έχω σπουδάσει,τους έχω ζήσει... 
Μπορείς να διακρίνεις ότι ο συμπλεγματικός ευεργετηθείς ασφυκτιά μες στην αγκαλιά που αυτός ο ίδιος σου ζήτησε να του προσφέρεις.
 Στα καλά καθούμενα εξοργίζεται, γιατί θεωρεί πως οι άλλοι τον «προσβάλλουν» και τον «απαξιώνουν». Δεν μπορεί να αποδεχθεί τη ζεστασιά το ψυγείο. 
Κι είναι μάταιο να προσπαθήσεις να ζεστάνεις το παγωμένο του συναίσθημα. 
Ο αχάριστος, εκείνος που τον ευεργέτη του τον μισεί, έχει μια  φύση, μισερή. 
Όποιος ξεγελαστεί και τον βοηθήσει, τον φθονεί. 
Αν θες να έχεις ορκισμένους εχθρούς,είναι το μόνο εύκολο·
μάζεψε γύρω σου τους αχρει-a-στους,ευεργέτησε τους αχάριστους και κάνε καλό στους κομπλεξικούς...!

3 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
    ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΜΙΑΣ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ .
    ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ
    ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ!
    γι αυτο χρειαζεται ΥΠΟΜΟΝΗ απο την/τον απατημενο ΣΥΖΥΓΟ...και οπως λεω πολλες φορες ειναι ΑΠΙΣΤΙΑ οταν ΒΑΡΕΘΗΚΕΣ τον αλλον για ποικιλους λογους
    (Σιγουρα θα αναφερθω με ενα αρθρο μου γι αυτο το θεμα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστω φιλη μου...που εισαι μελος και με ακολουθεις...διαβαζοντας τ αρθρα μου...καλη συνεχεια

      Διαγραφή